http://www.iron-horse.pun.pl Nazwa forum pl http://backend.userland.com/rss http://www.iron-horse.pun.pl/viewtopic.php?pid=8#p8 8@http://www.iron-horse.pun.pl Poradnik:
1.Co to jest Sa-Mp?
2.Instalacja
3.Download
4.Poradnik


1.Co to jest Sa-Mp?
Jest to program, który pozwala grać przez internet w GTA San Andreas

2.Instalacja:
Instalacja:
1.Uruchom plik instalacyjny.
2.Podczas instalacji zaznacz folder w którym jest zainstalowany GTA:SA
3.Poczekaj aż się za instaluje.

3.Download:


http://sa-mp.com/download.php (najnowsza wersja)

4.Poradnik:

a)Jak podłączyć się do gry(serwera):

1.Najpierw włącz SA-MP klikając ikonkę na pulpicie albo poprzez plik znajdujący się w katalogu Gta San Andreas.Pokaże wam się następujące okno:



Name - W to miejsce należy wpisać nazwe naszej postaci. Niektóre servery wymagaja nazwy z "_" np. Janusz_Master

Favorites - Jest to twój prywatny zbiór serwerów. Żeby tam dodać serwer kliknij w pomarańczowy guzik Add Server który znajduje się w lewym górnym rogu i wpisz tam adres IP serwera.
Internet - Tu znajdują się wszystkie serwery jakie są aktualnie włączone.
Official - Tu jest zbiór serwerów które cieszą się największą popularnością.

2.Wybierz server na którym chcesz zagrać poprzez kliknięcie prawym przyciskiem myszy na Server a następnie lewym i klikniecie na opcje Connect.

Klawiszologia:

F1 - Pomoc
F4 - Zmiana skinu przy najbliższej Śmierci
F5 - Pokazuje Statystyki Połączenia
F6/T - Aktywuje okno czatu
F7 - Pokazuje/Ukrywa czat
F8 - Screenshot (Zapisuje się w katalogu GTA)
F9 - Pokazuje/Ukrywa listę zabójstw i śmierci
tab - Pokazuje Statystyki Graczy (ID, Pingi, Nick)
Page Down/Page Up - Trzymając tab można przewinąć statystyki graczy
Page Down/Page Up - Przewijanie czatu
ESC - Menu gry
Shift - Wybór Skina
Enter - Wejście do Auta jako kierowca
G - Wejście do Auta jako pasażer
H - Drive-Thru (Wymagana broń typu SMG)
Ctrl - Stawiasz Rampę (W Mapach z aktywnymi rampami)
Drive-By (Wymagana broń typu SMG)


Podstawowe komendy:

/kill - Popełniasz samobójstwo.
/time - Pokazuje aktualny czas.
/pm ID lub /msg ID - Szept do danego gracza.
/quit lub /q - Wyłącza grę.

]]> PiĹĄtek 11 Grudzień PiĹĄtek 11 Grudzień http://www.iron-horse.pun.pl/viewtopic.php?pid=7#p7 7@http://www.iron-horse.pun.pl WWE SmackDown vs Raw 2007 - gra konsolowa o wrestlingu. Gra została stworzona przez firmę THQ i opracowana przez YUKE'S Future Media Creators. Gra powstała głównie z myślą o kontynuacji serii oraz promocji WWE.

W listopadzie 2006 roku gra została oficjalnie wypuszczona na rynek na konsole: PlayStation 2 i Xbox 360, z kolei w grudniu tego samego roku ukazała się wersja na PlayStation Portable.

Gracz ma możliwość rzucania przeciwnikiem gdziekolwiek tylko zechce. Tak samo jak w poprzedniej serii tej gry, gracz porusza się po ringu dzięki lewej gałce analogowej. Został ulepszony system kontrowania i teraz posiada on także możliwość chwytów i zwykłych uderzeń.

Kategorie ciosów zostały ograniczone przez klasy wagowe, więc lżejsi zawodnicy mogą teraz stosować wiele efektownych akcji oraz ruchy luchadorów. Z kolei ci ciężsi potrafią wykonywać dużo typowo siłowych chwytów. Zmiany wprowadzono także w obrębie publiczności, która może stać się sojusznikiem i podawać różne przedmioty lub przeciwnie - podsunąć je przeciwnikowi. Ciekawostką są także "hotspoty" takie jak liny ringu, metalowe schodki, czy różne inne miejsca, w których, po wykonaniu odpowiedniej czynności, można zobaczyć krótki filmik. Wersja na PlayStation 2 ma ograniczenia w walce w publiczności oraz w typach meczów. Została także poprawiona grafika.

Cory Ledesma, jeden z generalnych menedżerów WWE SmackDown vs Raw 2007, potwierdził, że gra nie zawiera żadnych nowych meczów, jedynie ich warianty, takie jak Money in the Bank Ladder Match. Wprowadzono system, który pozwala na stawianie drabin tam, gdzie chcemy. Jest to także pierwsza gra od czasu WWE SmackDown! Shut Your Mouth, która nie zawiera specjalnych meczów divas. Fullfill Your Fantasy Match został usunięty.

Tryby tworzenia

Został wzbogacony tryb Create-A-Entrance (stwórz własne wejście). Można teraz ustawić dokładnie kamerę, sztuczne ognie oraz inne efekty. Jest także tryb Create-A-Stable, który pozwala na stworzenie własnego tag-teamu lub federacji maksymalnie do 5 członków. Od teraz można także tworzyć własny tytuł i pas w trybie Create-A-Championship.

Oficjalne dema na Xbox'a 360 ukazało się 28 września 2006 roku i zawierało No-DQ Match (brak dyskfalifikacji) pomiędzy Triple H i Kane'm.

Jak poprzednie części tej gry, została ona wydana na konsole Playstation 2 i PlayStation Portable oraz Xbox 360. Jest to pierwszy raz, kiedy gra z serii SmackDown! ukazała się na dwie generacje konsol.

Wersja na PlayStation 3 była w planach, ale w ostatniej chwili została anulowana. Stwierdzono, że potrzeba jeszcze trochę czasu na dopracowanie wszystkich systemów. Wiadomo, że wersja na rok 2008 będzie już dostępna na najnowszą konsolę firmy Sony. Były także pewne plotki co do wydania na Nintendo Wii, jednak Cory Ledesma zdementował je w wywiadzie.

Ukazała się specjalna edycja na Xbox'a 360, która była sprzedawana tylko przez określony czas. Zawierała ona grę w aluminiowym pudełku oraz bonusową płytę The History of the WWE Championship a także kopię książki The Ultimate WWE Trivia.

Oficjalne dema na Xbox'a 360 ukazało się 28 września 2006 roku i zawierało No-DQ Match (brak dyskfalifikacji) pomiędzy Triple H i Kane'm.

Jak poprzednie części tej gry, została ona wydana na konsole Playstation 2 i PlayStation Portable oraz Xbox 360. Jest to pierwszy raz, kiedy gra z serii SmackDown! ukazała się na dwie generacje konsol.

Wersja na PlayStation 3 była w planach, ale w ostatniej chwili została anulowana. Stwierdzono, że potrzeba jeszcze trochę czasu na dopracowanie wszystkich systemów. Wiadomo, że wersja na rok 2008 będzie już dostępna na najnowszą konsolę firmy Sony. Były także pewne plotki co do wydania na Nintendo Wii, jednak Cory Ledesma zdementował je w wywiadzie.

Ukazała się specjalna edycja na Xbox'a 360, która była sprzedawana tylko przez określony czas. Zawierała ona grę w aluminiowym pudełku oraz bonusową płytę The History of the WWE Championship a także kopię książki The Ultimate WWE Trivia.

]]> PiĹĄtek 11 Grudzień PiĹĄtek 11 Grudzień http://www.iron-horse.pun.pl/viewtopic.php?pid=6#p6 6@http://www.iron-horse.pun.pl Grand Theft Auto IV (GTA IV; GTA 4) – dziewiąta część serii gier Grand Theft Auto, produkowana przez Rockstar Games. Gra została wydana 29 kwietnia 2008 roku na konsole PlayStation 3 i Xbox 360[1]. GTA IV pierwotnie na PC miała zostać wydana 18 listopada w USA i 21 listopada w Europie. Wersja konsolowa miała zostać wydana jeszcze wcześniej, bo w październiku 2007 roku. Jednak serwis IGN poinformował o przełożeniu wydania wersji PC na 2 grudnia, z powodu opóźnień w produkcji. Do czasu konferencji prasowej na E³ w 2006 roku było wiadome jedynie, że Grand Theft Auto IV będzie dostępne na konsolę PlayStation 3, a Rockstar zaoferuje dodatkową zawartość wersji Xbox 360[2]. Po konferencji prasowej właściciel Rockstar Games, Take-Two Interactive, oświadczył, że Grand Theft Auto IV będzie równocześnie dostępne na konsole PlayStation 3, Xbox 360. Po kilku miesiącach od wydania, oświadczono o pojawieniu się gry na PC w listopadzie 2008 roku.

GTA IV działa na autorskim silniku RAGE[3].

Według ogólnoeuropejskiego systemu klasyfikacji gier PEGI, gra została sklasyfikowana jako tylko dla graczy pełnoletnich. Wśród rzeczy, na które mogą się natknąć gracze, wymieniane są: wulgarny język, narkotyki i przemoc[4].

ESRB przypisało grze klasę "M" ("Mature", ang. dojrzały), co oznacza, że każdy, kto ukończył 17 lat, będzie mógł nabyć grę[5]. Natomiast brytyjska organizacja BBFC słynąca z tego, że wielu tytułów nie dopuszcza do sprzedaży (np. Manhunt 2) przyznała tytułowi znaczek "od 18 lat"[6].

Gra, podobnie jak poprzednie odsłony serii, często przywoływana była przez linię obrony osób oskarżonych o ciężkie zbrodnie jako źródło inspiracji dla przestępcy. Jednym z najgłośniejszych takich przypadków była sprawa tajlandzkiego mordercy taksówkarza.[7]

Głównym bohaterem gry jest Niko Bellic. Jest on weteranem wojennym pochodzącym z Serbii, który przyjeżdża do Ameryki po listach, które otrzymał od swojego kuzyna, Romana. Roman w korespondencji napisał, że jest bogaty, jednak w rzeczywistości jest zadłużony na tysiące dolarów a jego firma taksówkarska bankrutuje.

Roman staje się pierwszym zleceniodawcą głównego bohatera i powoli zapoznaje go z lokalną siatką przestępców. W miarę postępu w grze ilość zleceniodawców misji zwiększa się. Gracz może kontaktować się z nimi zarówno osobiście, jak i za pośrednictwem telefonu komórkowego (za jego pomocą uruchamiany jest również tryb multiplayer). Akcja gry rozwija się w zależności od podejmowanych decyzji i kolejności wykonywania otrzymanych zadań. Pozwala to graczowi wpływać na bieg aktualnych zdarzeń oraz zachęca go do ponownego rozpoczęcia zabawy.

Wykonując konkretną misję należy najpierw dotrzeć do celu, zaznaczonego na mapie miasta. Trasę pokonuje się pieszo, taksówkami, bądź skradzionym pojazdem, wśród których znajdują się m.in. motocykle oraz samochody ciężarowe bądź osobowe. Tradycyjnie w czasie jazdy ma się sposobność słuchania wybranej przez siebie stacji radiowej, emitującej licencjonowane utwory. Jedną z zaimplementowanych rozgłośni prowadzi Lazlow, znany z wcześniejszych odsłon serii. Po dotarciu na wyznaczone miejsce niejednokrotnie trzeba zmierzyć się z licznymi oponentami – w tym celu można skorzystać z zaoferowanego arsenału broni (m.in. pistolety i różnego rodzaju karabiny).

    * Things Will Be Different – to pierwszy zwiastun promujący grę. Pojawił się 29 marca 2007 na oficjalnej stronie gry. Można na nim zobaczyć, że Liberty City to tak naprawdę odpowiednik Nowego Jorku. Zostały tu pokazane miejsca, które w dużym stopniu odwzorowują te prawdziwe znajdujące się w Nowym Jorku (np. Statua Wolności czy też plac Times Square).
    * Looking For That Special Someone – kolejny, drugi już zwiastun został zaprezentowany 28 czerwca 2007. Jest to zwiastun, który ukazuje o wiele więcej szczegółów w stosunku do jego poprzednika.
    * Move Up, Ladies, trzeci filmik udostępniony 6 grudnia 2007 i jest najdłuższym z wszystkich czterech zwiastunów.
    * Good Lord, What Are You Doing? aka Everyone's a Rat – czwarty, a zarazem ostatni zwiastun zadebiutował na oficjalnej stronie gry 27 marca 2008.
    * Piąty, niezapowiedziany zwiastun o nazwie Grand Theft Auto IV Official Trailer 5. Został opublikowany 26 kwietnia 2008 i trwa 1:05. Oprócz nowych scen, są w nim również te ze starych zwiastunów. Muzyka w tle filmiku to Vagabond (Liberty City Mix) grupy Greenskeepers.

Do gry można dokupić dwa dodatki (tylko na konsole Xbox 360):

    * Grand Theft Auto IV: The Lost and Damned
    * Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony
]]> Pištek 11 Grudzień Pištek 11 Grudzień http://www.iron-horse.pun.pl/viewtopic.php?pid=5#p5 5@http://www.iron-horse.pun.pl

Grand Theft Auto: San Andreas (zwana potocznie jako GTA SA, GTA San Andreas) – gra komputerowa stworzona przez firmę Rockstar North oraz wydana przez Rockstar Games. Jest to trzecia trójwymiarowa gra z serii Grand Theft Auto, a licząc również poprzednie dwuwymiarowe części, siódma. 26 października 2004 w Stanach Zjednoczonych i 29 października 2004 w Europie i Australii wydano ją na konsole PlayStation 2. 7 czerwca 2005 roku w Stanach Zjednoczonych i 10 czerwca 2005 w Europie wydano ją na komputery i Xboxy, a dodatkowo 31 maja 2007 w Polsce firma Cenega Poland wydało grę w polskiej wersji językowej (tylko napisy).

Jest to pierwsza gra z serii, w której gramy czarnoskórym bohaterem.

Gracz wciela się w postać Afroamerykanina Carla "CJa" Johnsona, który po pięciu latach w Liberty City wraca do Los Santos. CJ opuścił Los Santos po śmierci młodszego brata – Briana. Wrócił teoretycznie tylko na pogrzeb zamordowanej matki, jednakże gdy zauważa, że i rodzina, i jego gang, Grove Street Families są w rozsypce, postanawia zostać.

W dodatku podczas powrotu do domu z lotniska Carl natyka się na trzech skorumpowanych policjantów, oficerów Tenpenny'ego, Pulaskiego i Hernandeza, nazywanych oddziałem "C.R.A.S.H." (ang. Community Resources Against Street Hoodlums – pol. Społeczny Zespół Przeciwko Alejowym Nędznikom[1]), którzy wrabiają Carla w zabójstwo policjanta, przez co ten nie może opuścić stanu. Po pogrzebie Carl zostanie w Los Santos i bedzie robił zadania dla swoich przyjaciół, a nawet dla C.R.A.S.H.

Z powodu sukcesu, jaką odniosła poprzednia część gry, Grand Theft Auto: Vice City, wielu graczy[kto?] z niecierpliwością czekało na konsolową wersję nowej gry z serii, która według przypuszczeń pojawić się miała pod koniec 2003 roku. Teorie dotyczące nowej gry zostały szybko wyrzucone do kosza, gdyż Rockstar nie oświadczył latem 2003 roku, że jakakolwiek gra z tej serii jest tworzona. Pierwsza wzmianka o nowej grze pojawiła się 30 października 2003 roku, gdy Take-Two Interactive zaanonsowało, że nienazwana jeszcze gra, GTA5, pojawi się w sklepach w "drugiej połowie 2004 roku"[2]. Zaraz po tym oświadczeniu gracze wysnuli dwie teorie dotyczące fabuły. Jedna mówiła, że będzie się ona dziać w mieście San Andreas w Kalifornii (bazowanym na San Francisco; San Andreas było jednym z trzech miast dostępnych w pierwszej części gry) w czasach obecnych, a druga mówiła o Sin City w Nevadzie (bazowanym na Las Vegas) w latach siedemdziesiątych.

17 i 21 grudnia 2003, Take-Two zarejestrowało dziesięć związanych z nazwą GTA znaków handlowych (GTA5, GTA6, GTA: San Andreas, Grand Theft Auto: San Andreas, GTA: Sin City, Grand Theft Auto: Sin City, GTA: Bogota, Grand Theft Auto: Bogota, GTA: Tokyo oraz Grand Theft Auto: Tokyo)[3].

1 marca 2004 roku przedstawiciel Take-Two wyjawił na konferencji prasowej, że Grand Theft Auto: San Andreas zostanie wydane 19 października 2004 w Stanach, trzy dni później, 22 października, w Europie[4] i 29 października w Australii. Jednakże 9 września 2004 Take-Two powiadomiło, że Grand Theft Auto: San Andreas będzie wydane 26 października 2004 w Stanach, 29 października w Europie i 15 listopada w Australii, aby pozwolić firmie Rockstar na usunięcie zawartości, przez którą gra mogłaby być zakazana w sprzedaży w Australii. Tak czy inaczej australijska wersja była dostępna 29 października i dowiedziono, że była to wielojęzyczna europejska wersja (system PAL). W tym samym oświadczeniu Take-Two powiadomiło, że wersja komputerowa i wersja na konsole Xbox zostanie wydana 7 czerwca 2005.

Sześć dni przed datą wydania gra razem z podręcznikiem i okładką została nielegalnie opublikowana. Do tej pory obrazy płyt DVD są dostępne przez duża liczbę sieci P2P. Również przed wydaniem wersji PAL w Wielkiej Brytanii pojawiły się nielegalne wersje zapisane w systemie PAL.

W czerwcu 2005 został wydany plik modyfikujący grę, nazwany "Hot Coffee mod" ("Gorąca Kawa[5]"). Po zainstalowaniu łaty/moda gracz mógł wejść do domu dziewczyn głównego bohatera i uczestniczyć podczas stosunku płciowego między bohaterem, a jego dziewczyną.

Nazwa "Hot Coffee" odnosi się do rzucanego przez dziewczyny głównego bohatera tekstu, po którym następują niewidoczne dla gracza sceny. W niezmodyfikowanej wersji gry gracz zabiera dziewczynę do jej domu, a ona pyta, czy nie chciałby wejść do środka "na kawę" ("for some coffee"). Jeśli się zgodzi, kamera zostaje na zewnątrz, a z wnętrza budynku będą dochodzić odgłosy uprawiających seks.

W lipcu 2005, organizacja ESRB oraz różni politycy, włączając panią senator Hillary Clinton, uruchomili śledztwa dotyczące zawartości modyfikacji Hot Coffee. Początkowo Rockstar wydał oświadczenie, że zawartość moda Hot Coffee została stworzona przez "hakerów". Jednakże zostało ono podważone, gdy kody umożliwiające uruchomienie modyfikacji również w wersjach konsolowych gry pojawiły się w Internecie.

20 lipca 2005 Grand Theft Auto: San Andreas dostało ocenę "AO" (Adults Only – Tylko dla dorosłych) postawioną ponownie przez ESRB. Rockstar wstrzymał produkcję wszystkich wersji gry i zaczął planować wydanie ocenzurowanej wersji gry, która będzie mieścić się w poprzedniej ocenie "M". Z powodu nowej oceny, wiele sieci sklepowych, między innymi Sears, Best Buy, Wal-Mart, EB Games, Target czy GameStop zdjęły grę z półek. Zadziałała tu polityka nie sprzedawania produktów oznaczonych jako tylko dla dorosłych.
Wikinews
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat zakazu sprzedaży w Australii

29 lipca 2005, rezultatem nowo odkrytych scenek, organizacja Office of Film and Literature Classification (OFLC) odrzuciła uprzednią ocenę gry "MA15+" (najwyższą aktualnie dostępną ocenę dla gier w Australii) i zmieniła ją na "RC" (Refused Classification – Odmowa Klasyfikacji) co oznaczało, że gra nie może być sprzedawana na terenie Australii. Poprawiona wersja, która otrzymała oznaczenie "MA15+", została udostępniona 12 września 2005.

23 lipca 2005 ocena PEGI w Europie dalej pozostawała niezmieniona, prawdopodobnie dlatego, że wystarczyło jedynie dokleić naklejkę na pudełkach informującą o wstawkach seksualnych.

10 sierpnia 2005 Rockstar Games oficjalnie wydało łatę[6] dla San Andreas. Nazywany przez niektórych "Cold Coffee Patch" ("Zimna Kawa"2) naprawia wiele błędów i bugów w grze oraz usuwa kontrowersyjne sceny "Hot Coffee" nawet, gdy mod zostanie ponownie zainstalowany.

W tym czasie gra została ponownie wydana wraz z poprawkami usuwającymi sceny "Hot Coffee" (Grand Theft Auto: San Andreas 2.0 – ta wersja została w maju 2007 roku wydana w polskiej wersji językowej przez firmę Cenega Poland), co pozwoliło z powrotem otrzymać ocenę "M". Tak czy inaczej "Hot Coffee" mod spowodował stratę około 28,8 milionów dolarów przez Take Two za trzeci kwartał fiskalny 2005 roku (okres od maja do lipca).

24 sierpnia 2005 roku Rockstar ogłosił ponowne wydanie gry. Klienci, którzy kupili wcześniej grę mogą ją zatrzymać, lecz muszą zainstalować poprawkę. Większość graczy jednak nie zainstalowała poprawki, gdyż pomimo swej małej wielkości blokowała kod gry nieużywany przez graczy, więc nie widziano powodu, dla którego poprawka miałaby być bezsprzecznie zainstalowana.

Tak jak na poprzednie gry z serii Grand Theft Auto, tak i na San Andreas posypała się krytyka użytkowników komputerów. Chodziło głównie o możliwości kontrolowania poczynaniami bohatera. Rockstar, jako firma z tzw. "konsolowym rodowodem" nie do końca dobrze przełożyła funkcje przycisków gamepada PS2 na klawiaturę i myszkę komputerową. Wielu użytkowników stwierdziło[kto?], że misje lotnicze należą do jednych z najtrudniejszych w grze, gdyż wymagają od gracza zwykle naciśnięcia co najmniej trzech-czterech klawiszy, co na klawiaturze jest niemożliwe ze względu na jej budowę. Najlepszym rozwiązaniem tego problemu jest dokupienie gamepada wzorowanego na Playstation 2, który można podłączyć do komputera. W takim wypadku, ustawienie klawiszy może być łatwo ustawione dla przycisków gamepada, a rozgrywka jest wtedy identyczna jak na wersji PS2.

Najlepszymi przykładami tych problemów są misje podczas, których CJ uczy się prowadzić samoloty. W jednej z tych misji gracz musi okrążyć lotnisko. Ponieważ misja była tworzona z myślą o graczach konsolowych, niektórzy użytkownicy komputerów wierzą, że dopiero trzy ręce wystarczą, aby przejść tę misję z ustawieniami klawiatura/myszka: jedna ręka do kontrolowania kamery, jedna od kontroli samolotu i jedna od dodatkowych opcji, jak wyjęcie podwozia, kontrola broni czy precyzyjne latanie. Mimo wszystko większość graczy po praktyce powinna zacząć efektywnie latać nawet przy domyślnych ustawieniach. Pozostali będą potrzebowali dodatkowego kontrolera.

Innym przykładem jest misja "Vertical Bird" ("Pionowzlot") pod koniec gry. Gracz musi pilotować niebywale szybki samolot, jednocześnie próbując celować i strzelać pociskami w 4 statki i 3 uzbrojone samoloty, po czym bezpiecznie wylądować. Niektórzy twierdzą, że bez drugiej osoby, która kontrolowałaby jeden lub więcej możliwości samolotu, misja jest właściwie niemożliwa do zrealizowania. Podczas gdy niektórzy ukończyli misję jedynie dzięki całkowitej zmianie układu sterowania, inni bez problemu, a jeszcze inni gracze zauważyli tzw. "key jam" – niemożność naciśnięcia na klawiaturze więcej niż trzech różnych klawiszy. Misja powinna być prosta, jeżeli gracz będzie zdejmował cele po kolei – trudności rozpoczynają się, gdy gracz będzie chciał zdjąć wszystkie za jednym razem lub w złej kolejności. Dodatkowo, uruchamianie działka przeciwrakietowego też właściwie jest niepotrzebne, gdyż rakiety przeciwnika jest bardzo łatwo zdjąć. Celowanie broniami też jest automatycznie zapewnione przez naciśnięcie wybranego klawisza, blokujący cel. Aby łatwo zniszczyć statki wystarczy przełączyć się w tryb VTOL i po prostu zatopić cele.

Jedna z misji, "Stowaway", jest niemożliwa do wykonania na wielu komputerach dopóki jakość obrazu nie zostanie zmieniona do najniższych ustawień (640x480, 16-bitowa paleta kolorów), gdyż samolot, który gracz musi dogonić zawsze odleci przed dotarciem do niego. Podobny problem istnieje w misjach dodatkowych polegających na tańcu lub skakaniu na podwoziu low-riderów. Dopóki rozdzielczość ekranu nie będzie zmniejszona do minimum, podpowiedzi, kiedy należy nacisnąć dany przycisk nie będą zsynchronizowane z melodią, więc zwycięstwo w konkurencji będzie właściwie kwestią szczęścia.

Innym problemem dla silnika gry jest wyświetlanie efektów dymnych. Rezultatem tego jest najczęściej dramatyczne obniżenie ilości klatek na sekundę, gdy na ekranie widoczna jest sytuacja z ogniem bądź dymem. Właśnie takimi misjami są "Burning Desire" ("Płonące pożądanie"), gdzie gracz musi uratować dziewczynę z płonącego domu, który sam podpala i misja finałowa, która ma miejsce w płonącej fabryce. Druga z wymienionych misji jest jeszcze bardziej frustrująca, gdyż podczas gry gracz jest atakowany przez wrogów. Zazwyczaj gracze wykonują misję straży pożarnej na 12 poziomie, dzięki czemu gracz zdobywa odporność na ogień.

Nową opcją w San Andreas jest ustawianie kamery. W poprzednich częściach serii była ona zależna od pozycji bohatera. W San Andreas można ją dowolnie ustawiać i oglądać bohatera z każdej strony. W związku z tym ta nowa możliwość jeszcze bardziej skomplikowała sterowanie bohaterem. Dodatkowo w grze dostępny jest kod, który umożliwi graczowi na strzelanie z samochodu i innego czterokołowca używając myszki, ale robiąc to gracz obniży swoje statystyki – przez grę na kodach nie można dobić do 100%. Mimo wszystko nowa kamera nie jest aż tak skomplikowana, a jej swoboda jest bardzo przydatna podczas gry. Niektórzy gracze mają później problemy z przestawieniem się na stary system powracając do starszych części gier, jednakże większym problemem pojawiającym się coraz częściej u graczy jest blokowanie kamery – czasami kamery nie można przestawić myszką, co utrudnia poruszanie się głównym bohaterem. W tym celu trzeba wejść i wyjść z trybu pauzy.

Pomimo że niektóre strony internetowe, jak GameSpot chwaliły grafikę San Andreas, wciąż jest ona krytykowana za jakość graficzną wersji komputerowej. Silnik graficzny właściwie się nie zmienił od czasu ukazania się Grand Theft Auto III i wciąż jest to RenderWare z 2001 roku. Gdy wersja PC została wydana (czerwiec 2005), były już dostępne takie tytuły jak Half-Life 2 czy Far Cry. Porównując to z tym, co zostało osiągnięte do tej pory, gra wygląda na troszkę starszą niż w rzeczywistości jest. Mimo wszystko wersja komputerowa gry i tak wygląda lepiej niż jej konsolowe wersje.

]]> PiĹĄtek 11 Grudzień PiĹĄtek 11 Grudzień http://www.iron-horse.pun.pl/viewtopic.php?pid=4#p4 4@http://www.iron-horse.pun.pl Grand Theft Auto: Vice City (wydane w październiku 2002 roku) jest kontynuacją jednej z najbardziej znanych i kontrowersyjnych serii gier, Grand Theft Auto. Producentem gry jest Rockstar. Gra wydana została na konsole PlayStation 2, Xbox oraz na komputery PC z systemem Windows. Używa tego samego silnika graficznego, co jej poprzednik, Grand Theft Auto III oraz podobnie jak on prezentuje dużą powierzchnię miasta, całkowicie zamieszkaną i różnie zabudowaną (od terenów zaniedbanych przez bloki mieszkalne na wieżowcach kończąc). Liczba pojazdów wzrosła trzykrotnie, a do dyspozycji, poza samochodami, dodano motory, łodzie, śmigłowce i wodnosamolot. Grand Theft Auto: Vice City była najlepiej sprzedającą się grą 2002 roku

Akcja gry toczy się w fikcyjnym mieście Vice City, bazowanym na Miami w stanie Floryda. Styl gry znakomicie oddaje nastrój lat osiemdziesiątych; ubrania przechodniów, refleksy i wszędzie panujące pastelowe kolory to główny element tej gry. W przeciwieństwie do Grand Theft Auto III, w którym było dostępne miasto wzorowane na dzisiejszym Nowym Jorku, Vice City jest dużo czystsze i ładniejsze (więcej kolorów, efekty typu tęcze czy zachody słońca). Nie ma tu jednak wielu elementów obecnych w Liberty City, jak tunel łączący wyspy, metro czy kolejka nadziemna obecna w Portland.

Vice City jest prequelem poprzedniej gry z tej serii – Grand Theft Auto III, której akcja dzieje się w roku 2001. Główny bohater nie jest tym samym bohaterem, co główna postać Grand Theft Auto III choć są do siebie podobni, jednakże niektóre wątki z Vice City łączą się z poprzednią częścią – między innymi ukazuje wcześniejsze życie niektórych bohaterów. Donald Love, potentat biznesowy z Grand Theft Auto III właściciel Love Media, jest teraz uczniem aktualnego potentata biznesowego Vice City, Avery'ego Carringtona. Phil, będący ekspertem w dziedzinie broni oraz dealer, występuje w Grand Theft Auto III jako weteran wojenny, który tłumaczy stratę ręki pobytem w Nikaragui, a jak można się dowiedzieć w Vice City, stracił ją na własnym podwórku, wskutek nieudanego eksperymentu, w czasie którego był pijany. Lazlow, prowadzący talk-show w jednej ze stacji radiowych w Grand Theft Auto III teraz prowadzi stację z muzyką hard rock. Toni, DJ-ka stacji radiowej z muzyką pop zarówno w Grand Theft Auto III jak i w Vice City znalazła swoje miejsce. Na koniec Fernando, narcyz (cały czas głosi: not a pimp... a savior – tłum, nie alfons, ale zbawiciel lub, bardziej do rymu: nie stręczyciel, a zbawiciel) – występował w Grand Theft Auto III jako gość specjalny show Lazlowa, teraz prowadzi stację

Gracz wciela się w rolę Tommy'ego Vercetti, który dopiero co opuścił więzienie i rozpoczął dalszą współpracę ze swoim byłym przełożonym – Sonnym Forreli. Jego zadaniem jest założenie nowej filii narkotykowej w Vice City. Jednak o transakcji dowiedziały się także tamtejsze "służby porządkowe", wskutek czego Tommy utracił cały powierzony mu dorobek oraz pieniądze przeznaczone dla Sonny'ego. Teraz jego głównym zadaniem jest odnalezienie sprawców całego zamieszania i odzyskanie utraconych pieniędzy. W tym celu rozpoczyna poznawać reguły panujące na ulicach Vice City i wykonując zlecenia dla nowych pracodawców (przeważają rozprowadzanie narkotyków, morderstwa na zlecenie, fałszerstwa i płatne protekcje). Po jakimś czasie zaczyna tworzyć swoje własne kryminalne imperium, obejmując stopniowo władzę i wpływy całego miasta. Gracz poznaje fabułę gry podczas przechodzenia i pokonywania różnych misji, z których większość zawiera wplątaną działalność przestępczą.

Wiele szczegółów zostało wziętych z filmu Briana De Palmy Człowiek z blizną (na przykład luksusowa rezydencja Vercettiego oraz jedna z walk mająca miejsce pod koniec gry) oraz najpopularniejszego serialu lat osiemdziesiątych, Miami Vice (przy pościgach policyjnych pojawia się Cheetah, z którego wysiadają policjanci w dżinsach). Większość bohaterów ubrana zgodnie z modą lat osiemdziesiątych; przeważają białe i pastelowe bawełniane ubrania. Podobnie jak w Miami Vice, spora część akcji ma miejsce w ogromnych posiadłościach lub na jachtach. Wspomnieć także należy, iż wiele szczegółów zapożyczono z filmu Życie Carlita. Za przykład może posłużyć na przykład Ken Rosenberg wzorowany na Davidzie Kleinfeldzie będący takim samym paranoikiem. Przede wszystkim jednak postać Tommiego Vercettiego wydaje się wzorowana na głównym bohaterze filmu. Carlito Brigante również wychodzi z więzienia, a po odsiadce mimo, że nie chce to musi "wrócić do biznesu".]]> PiĹĄtek 11 Grudzień PiĹĄtek 11 Grudzień http://www.iron-horse.pun.pl/viewtopic.php?pid=3#p3 3@http://www.iron-horse.pun.pl Grand Theft Auto – pierwsza część serii Grand Theft Auto, wyprodukowana przez firmę DMA Design w 1997 roku. Pierwotnie pojawiła się na komputery osobiste, obecnie można ją nabyć także na konsolę PlayStation, posiadacze konsoli Game Boy mogą zagrać w konwersję wykonaną przez firmę Tarantula Studios.

Gracz może przechadzać się po mieście, jeździć po nim samochodem lub motocyklem albo wykonywać misje od swych zleceniodawców. Można grać także przez Internet lub w sieci lokalnej (LAN).
Gra rozpoczyna się w Liberty City. Tam gracz przechodzi pierwsze misje w grze, walcząc o przetrwanie. Po przejściu treningu i zdobyciu odpowiedniej ilości pieniędzy dalsza rozgrywka odbywa się w San Andreas, a następnie w Vice City. Wszystkie miasta mają odmienną zabudowę, w każdym mieście inaczej wyglądają też pojazdy, jakimi gracz może się poruszać.

W grze możemy korzystać z następujących broni: pięść, pistolet, karabin maszynowy, bazooka, miotacz ognia.

W grze występują 3 duże, rozbudowane miasta, ukończenie każdego z nich zostało podzielone na dwa etapy. Gra rozpoczyna się w Liberty City, następnie nasi pracodawcy wysyłają nas do San Andreas, gra kończy się natomiast w Vice City. W praktyce przejście do kolejnego z 6 etapów polega na osiągnięciu wymaganej ilości pieniędzy, co wymaga kilku godzin "pracy", ponieważ opcja nagrywania stanu gry (save) nie występuje w tej części GTA, jedynie odblokowane zostają po przejściu kolejne miasta i ich etapy.

Tutaj rozpoczyna się akcja GTA. W Liberty City można znaleźć tylko pistolet i karabin maszynowy; miotacz płomieni i bazooka są niedostępne.

Liberty City jest wzorowane na Nowym Jorku. Znaleźć tu można przede wszystkim wyspę Manhattan wraz z Central Parkiem (tamże też przy stacji metra rozpoczynamy naszą przygodę) oraz kilka znanych dzielnic nowojorskich - Kings, Bronx, Queens.

Akcja gry GTA 3 i GTA 4 rozgrywa się w tym mieście. Oprócz tego w GTA 3 występują niektóre postacie z tego miasta - spotkać można m.in. mafię Forellich oraz El Burro.

W porównaniu z Liberty City San Andreas posiada większą liczbę samochodów, oraz większą liczbę broni (są tutaj wszystkie bronie z Liberty City oraz miotacz ognia i wyrzutnia rakiet).

San Andreas wzorowane jest na fikcyjnym, "futurystycznym" megalopolis złożonym z dzisiejszych metropolii stanu Kalifornia. Znajdziemy tutaj zarówno most Golden Gate, chińską dzielnicę Chinatown, rozbudowaną dzielnicę portową czy też rozległą dzielnicę willową Richman na wzgórzu, wzorowaną na Beverly Hills. Tak więc miasto to wzorowane jest głównie na mieście San Francisco, lecz zdarzają się elementy miast Los Angeles.

Tę samą nazwę nosi uskok San Andreas oraz fikcyjny stan USA występujący w grze Grand Theft Auto: San Andreas.

Jedną z części miasta San Andreas rządzi El Burro, dla którego w Grand Theft Auto III gracz może wykonać kilka misji pobocznych. Oprócz tego w grze występuje kilka postaci, które są również w GTA 3.

Jest to ostatni dystrykt występujący w grze. W porównaniu z San Andreas i Liberty City rozszerzono asortyment wozów - znajdziemy tu np. replikę Porsche Boxstera oraz Ferrari F40. Występują tutaj wszystkie bronie dostępne w całej grze. W Vice City jest dużo mostów i jezior. Misje są tutaj niezwykle trudne i bardzo rozbudowane.

Vice City wzorowane jest na mieście Miami na Florydzie. Tu również znajdziemy dzielnicę Vice Beach z rozległymi promenadami i dużą plażą.

W Vice City rozgrywa się akcja gier Grand Theft Auto: Vice City oraz Grand Theft Auto: Vice City Stories.]]> PiĹĄtek 11 Grudzień PiĹĄtek 11 Grudzień http://www.iron-horse.pun.pl/viewtopic.php?pid=2#p2 2@http://www.iron-horse.pun.pl
Japonia zajmuje obszar 377 435 km kw. Stolicą jest Tokio, które zamieszkuje 8 mln mieszkańców. Językiem urzędowym jest język japoński. Ustrój monarchia konstytucyjno-parlamentarna. Głowa państwa cesarz Akihito.
DOMY JAPOŃSKIE


Domy i mieszkania japońskie bardzo różnią się między sobą. W wiejskich regionach Japonii można jeszcze znaleźć tradycyjne domy z drewna i gliny, kryte dachówką. Przed drugą wojną światową wiele z tych domów kryto słomą ryżową. Lato w Japonii jest gorące i wilgotne, więc domy buduje się tak, aby były przewiewne. Rozsuwane drzwi i okna są zrobione z papieru i drewna. Można je wyjąć, jeśli chce się z dwóch małych pokoików zrobić jedno duże pomieszczenie. Podłoga w przedsionku, przedpokoju i kuchni jest drewniana. Pozostałe pokoje są wyłożone trzcinowymi matami.

JEDZENIE I ZACHOWANIE SIĘ PRZY STOLE

W tradycyjnej kuchni japońskiej wkłada się dużo pracy w przygotowanie potraw, wykonanych często z surowych składników. Codzienny posiłek składa się na przykład z ryżu, warzyw, zupy z pasty sojowej (miso), marynat i ryby lub mięsa. Najpopularniejszą przyprawą jest sos sojowy (shoyu). Znaną japońską potrawą są cienkie paski surowej ryby (sashimi) z zielonym chrzanem. Chociaż dania są z pozoru proste, trzeba uczyć się wiele lat, żeby stać się naprawdę dobrym kucharzem. W Japonii popularny jest także makaron (soba, udon), który czasem je się zamiast ryżu. Ulubionym napojem Japończyków jest zielona herbata Podaje się ją po posiłkach i na wszystkich spotkaniach towarzyskich.

Japończycy zwykle jedzą pałeczkami. Nakrywając do stołu, stawiają po lewej - miseczka z ryżem, a po prawej - z zupą. Pałeczki leżą równolegle przed nimi. Prawą ręką trzyma się pałeczki, a lewą podnosi miseczkę z ryżem lub zupą. Tylko zupę pije się prosto z miseczki - do innych talerzy i miseczek sięga się pałeczkami. Przed posiłkiem mówi się "Itadakimasu", a po posiłku "Gochiso-sama deshita". To odpowiedniki naszego "smacznego" i "dziękuję".
MANIERY I ETYKIETA

Japończyk bardzo dużą wagę przywiązują do nich jednak niemożliwością jest wymienienie ich wszystkich więc przedstawię kilka najważniejszych.
Przedstawienie się:

1. Przy pierwszym spotkaniu Japończycy zwykle kłaniają się zamiast podawać dłonie zachodnim zwyczajem, ale kiedy próbujemy się im odkłonić, wyciągają i podają dłoń do uścisku.
2. Japończycy w formalnych sytuacjach zwykle kłaniają się lub odmiennie używają skinienia głowy. Zwyczaj kłaniania się zawiera różne odcienie w zależności od sytuacji oraz więzi między ludźmi.
3. Wizytówki są niezbędne w kontaktach biznesowych - powinno się je podawać za pomocą obu dłoni skierowane właściwą stroną do odbiorcy.
4. Wizytówkę również odbiera się obiema dłońmi; najpierw należy ją obejrzeć i przeczytać nazwę firmy. Nigdy nie należy chować wizytówki do spodni i na niej siadać.

Jedzenie:

1. Nieuprzejmie jest coś jeść lub pić, kiedy idziesz ulicą.
2. Nie nalegaj natarczywie oczekując na posiłek ani nie jedz go łapczywie.
3. W Japonii nie ma zwyczaju dawania napiwków, normą jest również płacenie rachunków w kasie wychodząc z restauracji, a nie u kelnera.
4. Nieuprzejme jest przeliczanie wydanej reszty w sklepie czy restauracji.

Codzienne życie:

1. Nigdy nie spóźnij się na umówiony termin.
2. W Japonii nie ma takiego zwyczaju jak "pierwszeństwo dla kobiet".
3. Na ulicy unikaj nadmiernego psychicznego i wzrokowego kontaktu - zapomnij całkiem klaskania i wskazywania wprost na kogoś swoim palcem (użyj do tego dłoni jeśli musisz).
4. Dla Japończyków, milczenie jest często bardziej wymowne od słów.

Gratulacje i kondolencje:

1. Szczęśliwe wydarzenia takie jak śluby, narodziny dzieci, pójście do szkoły są społecznie lansowane i wspierane.
2. Dawanie pieniędzy jest normalne przy takich ceremoniach jak ślub i pogrzeb. Pieniądze podaje się specjalnych na tę okazję kopertach.
3. Podczas żałobnych uroczystości daje się monetarny dar zwany "Koden".
NAUKA

Japoński system szkolny składa się z pięciu etapów:
1.Przedszkole (3-6 lat),
2.Szkoła podstawowa (6-12 lat),
3.Szkoła średnia niższego stopnia (12-15lat),
4.Szkoła średnia wyższego stopnia (15-18 lat),
5.Szkoły wyższe.
SZKOŁA

Większość szkół średnich niższego i wyższego stopnia wymaga, aby uczniowie chodzili w mundurkach, uszytych według bardzo ścisłych reguł. Mundurki chłopców są zwykle czarne, dziewczynki noszą natomiast granatowe żakiety i plisowane spódnice. Ostatnio jednak wiele szkół zmienia krój mundurków, tak by uczniowie czuli się w nich swobodniej.
LEKCJE

Wszyscy japońscy uczniowie uczą się angielskiego. Oczywiście nauka japońskiego jest również bardzo ważna. Gramatyka jest dość łatwa, ale nauka pisania zajmuje dużo czasu. W piśmie japońskim używa się trzech alfabetów. Znaki chińskie (kanji) oraz hiraganę i katakanę. Alfabetu hirigany i katakany używa się ich do zapisywania słów, których nie da się wyrazić przy pomocy kanji. Kanji służą do zapisywania pojęć. Niektóre znaki są bardzo skomplikowane i można je wymawiać na wiele różnych sposobów. W szkole podstawowej trzeba się nauczyć około tysiąca znaków w mowie i w piśmie. Drugi tysiąc trzeba opanować przed skończeniem szkoły średniej niższego stopnia.
RELIGIA

Dwie najważniejsze religie Japonii to sintoizm i buddyzm. Chrześcijaństwo pojawiło się w Japonii w XVI wieku za sprawą portugalskich misjonarzy, ale tylko niewielki procent ludności jest tego wyznania. W Japonii jest również sporo nowych sekt, w większości inspirowanych przez jedną lub więcej religii tradycyjnych. Sintoizm jest religią narodową, głęboko zakorzenioną w historii starożytnej i mitologii kraju. Ludzie niegdyś wierzyli, że w przyrodzie istnieją siły duchowe, które kryją się w drzewach, górach, morzu i wietrze. Starożytni oddawali cześć tym siłom i żyli w harmonii z naturą. Buddyzm narodził się w Indiach i przybył do Japonii przez Chiny i Koreę około połowy VI wieku. Jest wiele różnych odłamów buddyzmu. W świątyniach jest zawsze posąg Buddy (butsuzo), przed którym wierni często palą kadzidło. Wiele rodzin ma buddyjskie ołtarze poświęcone czci przodków.
NOWY ROK

Japończycy bardzo żywiołowo celebrują odejście starego roku i nadejścia nowego. Okres noworocznego świętowania nazywa się shogatsu, co w szerokim rozumieniu tego słowa oznacza pierwszy miesiąc roku. 1 Stycznia rodziny zbierają się, by wspólnie wypić specjalny rodzaj sake zapewniający długowieczność, zjeść specjalną zupę z kleistymi ciasteczkami ryżowymi w środku oraz zatrzeć wszelkie gorzkie wspomnienia z minionego roku. Japończycy dekorują wejścia do swoich domów gałązkami sosny i festonami ze słomy, które symbolicznie strzegą wrót przed siłami nieczystymi. Odwiedzają również świątynie, by pomodlić się o przychylność losu w nadchodzącym roku, a także domy krewnych i przyjaciół, by wymienić noworoczne życzenia.
SETSUBUN

Słowo setsubun odnosi się do 3 lub 4 lutego, tradycyjnego początku wiosny. W starym kalendarzu pierwszy dzień wiosny oznaczał początek nowego roku. Zgodnie z tradycją, Japończycy świętują ten dzień rozsypując po domu ziarna fasoli, mające odganiać złe duchy.
ŚWIĘTO LALEK

Święto Lalek, czyli Hina-matsuri, odbywa się 3 marca. Rodziny, w których są dziewczynki, urządzają wystawę lalek przedstawiających dawny dwór cesarski i świętują ten dzień popijając specjalny rodzaj słodkiej, białej sake.
ŚWIĘTO TANABATA

Obchodzone 7 lipca, a w niektórych regionach 7 sierpnia, święto Tanabata wywodzi się z chińskiej legendy ludowej o romantycznym, odbywającym się raz w roku spotkaniu dwóch gwiazd na Mlecznej Drodze: Ataira i Wegi. Tego dnia ludzie wypisują swoje marzenia na paskach kolorowego papieru, przytwierdzanych do gałęzi bambusa.
ŚWIĘTO BON

Odbywa się ono około 15 sierpnia. Wielu Japończyków wraca wtedy do swoich rodzinnych stron, by odwiedzić groby bliskich. Zapala się też lampki, by wskazywać duszom drogę do domu i drogę powrotną, ofiarowuje się zmarłym jedzenie i tańczy specjalny taniec o nazwie "bon odori". Lampki są często puszczane na wodę w okolicznych rzekach. Tradycja buddyjska nakazuje oddanie czci grobom bliskich podczas wiosennego zrównania dnia z nocą około 21 marca oraz jesiennego zrównania dnia z nocą około 23 września.
CEREMONIA PICIA HERBATY

Ceremonia herbaciana, jest typowo japońską formą estetycznego spędzania czasu, polegającą na podawaniu i piciu zielonej herbaty. Zwyczaj organizowania spotkań towarzyskich w celu picia matcha rozpowszechnił się wśród wyższych warstw społecznych w XIV wieku. W kategoriach estetycznych, ceremonia herbaciana polega na podziwianiu pomieszczenia, w którym się odbywa, przylegającego do niego ogrodu, naczyń i przyborów służących do podawania herbaty, a także dekoracji wnętrza, na przykład wiszącego zwoju czy kompozycji z kwiatów. Istnieją szkoły ,w których uczy się sztuki parzenia i picia herbaty. Szkoły te różnią się między sobą szczegółowymi regułami, ale zachowują istotę ceremonii herbacianej.
SZTUKI PIĘKNE

Najstarszymi, zachowanymi do dziś dziełami sztuki japońskiej są gliniane posążki z epoki kamiennej oraz pochodzące z nieco późniejszego okresu figurki z nieogładzonego kamienia. Jeszcze późniejszy okres reprezentują gliniane figurki grobowe o nazwie haniwa, które wydobyto ze starożytnych grobowców. Świadczą one o pewnym postępie techniki i są obecnie cennymi okazami sztuki prymitywnej.
TRADYCYJNE STYLE ARCHITEKTONICZNE ARCHITEKTURA ŚWIĄTYŃ

Jedną z najstarszych form architektonicznych zachowanych w Japonii do dziś jest architektura świątyń. Świątynia Ise-jingu w Ise, w prefekturze Mie, o nieznanym pochodzeniu, jest szczególnie ważnym pomnikiem architektonicznym. Prosta konstrukcja z niemalowanego japońskiego cyprusu oddaje wygląd i duchowy charakter dawnej architektury japońskiej, projektowanej w sposób zapewniający harmonijne wtopienie się w otaczający krajobraz.
IKEBANA

Ikebana, czyli japońska sztuka układania kwiatów, dąży do stworzenia harmonii linearnej kompozycji, rytmu i koloru. Sztuka ta to nie tylko kompozycja z kwiatów, ale i z wazonów, łodyg, liści i gałązek. Struktura japońskiej kompozycji z kwiatów opiera się na trzech głównych liniach symbolizujących niebo, ziemię i człowieka. Ikebana wzięła swój początek z rytualnego składania kwiatów w świątyniach buddyjskich w VI wieku. W tych raczej prostych kompozycjach, zarówno kwiaty, jak i gałązki skierowane były ku niebu na znak wiary. Bardziej wyrafinowany styl układania kwiatów, zwany rikka rozwinął się w XVI wieku. Styl rikka, mający odzwierciedlać wspaniałość przyrody, opiera się na założeniu, że kwiaty powinny obrazować Górę Sumeru, mityczną górę w kosmologii buddyjskiej symbolizującą wszechświat. Jest on pełen symboli. Gałązki sosny, na przykład, symbolizują skały i kamienie, a białe chryzantemy oznaczają rzekę lub mały strumień.
SAMURAJE

Samuraje byli wojownikami w okresie od XII wieku aż do początków współczesnej Japonii, tzn. połowy wieku XIX. Podobnie jak średniowieczni rycerze europejscy, honor cenili sobie ponad wszystko. Swój kodeks honorowy nazywali bushido, co oznacza "droga wojownika". Samuraje uważali, że są winni swym panom bezwzględne posłuszeństwo - stawiali je wyżej niż przyjaźń, a nawet więzy rodzinne. Samuraj musiał być zawsze czujny; w każdej chwili mógł ruszyć do walki na rozkaz swego pana, za którego gotów był oddać życie. Rzucał się w najgorętszy wir walki, pragnąc w ten sposób zdobyć sławę. Nie wycofywał się, dopóki nie dostał takiego polecenia i nigdy nie mógł dopuścić do tego, by wzięto go niewoli. Wszystkich samurajów uczono łucznictwa oraz walki na miecze. Byli oni doskonałymi jeźdźcami i bardzo dbali o swe konie. Kiedy samuraj czuł, że zachował się niegodnie, popełniał samobójstwo, rozcinając sobie brzuch w rytuale zwanym seppuku, który często bywa niepoprawnie nazywany harakiri. Po przebiciu sobie brzucha przez samuraja, jego przyjaciel (lub rodzaj sekundanta zwanego kaishaku) błyskawicznym ruchem specjalnie zaostrzonego miecza (najczęściej była to katana) ścinał mu głowę. Samuraj popełniał też samobójstwo, gdy istniała obawa, że dostanie się do niewoli lub gdy polecenie wydane mu przez pana kłóciło się z jego sumieniem.
ORIGAMI

Origami to sztuka składania papieru, znana w Japonii od najdawniejszych czasów, dziś bardzo rozpowszechniona i ogromnie popularna. Nieomal każdy Japończyk potrafi z kawałka papieru wyczarować fantastyczny świat zwierząt i innych postaci czy przedmiotów; pod zręcznymi palcami ożywają, przybierając realne kształty. To, co można wydobyć z kawałka papieru, zależy właściwie od fantazji i znajomości reguł składania. Główną zasadą origami jest zaginanie papieru wzdłuż prostych linii we wszystkich kierunkach - powstałe w ten sposób płaszczyzny są tylko nakładane na siebie symetrycznie.
KALIGRAFIA

Japoński system piśmienniczy złożony jest z trzech oddzielnych grup znaków. Największą grupę około 10000 znaków stanowią znaki pochodzenia chińskiego zwane kanji, które zostały wprowadzone w Japonii w IV wieku n.e. W codziennym użyciu jest około dwóch tysięcy znaków kanji. Pozostałe dwie grupy to powstałe w Japonii sylabariusze, określane jako kana: hiragana i katakana, stosowane do zapisu fonetycznego, litery odpowiadają głoskom, tak jak w alfabecie rzymskim. Każdy z tych sylabariuszy składa sie z 46 znaków. Hiragana stosowana jest obecnie do zapisywania rodzimych słów japońskich, natomiast katakana do zapisu zagranicznych nazwisk oraz nazw geograficznych (w przypadkach, gdy nie są one zapisywane w kanji), japońskich słów pochodzenia obcojęzycznego, wyrazów dźwiękonaśladowczych, pewnych nazw naukowych oraz do podkreślania pewnych słów lub wyrażeń w tekście.
KIMONO

W wielu rodzinach kimono przechodzi z pokolenia na pokolenie, jest swego rodzaju świętością i młode dziewczęta, czy nawet dojrzałe kobiety zakładają je tylko i wyłącznie podczas wielkich świąt. Noszenie kimona jest we współczesnej Japonii luksusem, na który pozwala sobie coraz mniej Japończyków. Na co dzień w kimonie najczęściej spotkać można dystyngowane Japonki w średnim wieku, zajmujące się artystycznym hobby: ceremonią parzenia herbaty, ikebaną, kaligrafią. Kimono staje się wyznacznikiem prestiżu społecznego. Nie każdego stać na własne kimono.]]> PiĹĄtek 11 Grudzień PiĹĄtek 11 Grudzień